34 Slotakkoord
Ik ernstig ziek en kleindochter Yennah komt mij troosten.
De wijze waarop ik in het ziekenhuis terecht ben gekomen, is zelfs in beginsel niet eens door mijzelf opgetekend. Maar mij is het als hoofdpersoon wel overkomen, waarbij wederom op mijn beide schouders een engeltje is gaan rusten, net als weleens tijdens de Japanse bezetting van heel Zuidoost Azië en in het bijzonder voormalig Nederlands-Indië gebeurde. Dit verhaal is mij achteraf verteld door mijn vrouw Loes, onze zoon Frank en kleindochter Chantall.
Reeds dagenlang klaagde ik over pijn in mijn buik. Op woensdag 17 februari 2010, na om 19.10 uur het laatste stuk van dit verhaal achter de computer te hebben nagelopen, viel ik van mijn stoel en was het voor mijzelf "einde verhaal"! Loes hoorde "boem", zag mij op de grond liggen en dat ik zeer slecht aanspreekbaar was, belde 112 en tien minuten later was ik reeds per ambulance onderweg van Almere-Buiten naar het Flevo ziekenhuis in Almere-Stad.
Uiteindelijk lag ik daar, nog altijd geheel buiten westen, in een ziekenhuisbed aan allerlei apparatuur, omdat allereerst de vaatchirurg een scan wilde maken van mijn buik, waarbij door hem een enorme zwarte vlek werd waargenomen.
Inmiddels waren de naaste familieleden die
wat verderaf woonden ook gearriveerd en op weg naar de
operatiekamer werd afscheid van mij genomen en sterkte
toegewenst. Mijn maag werd helemaal van boven tot beneden
opengesneden, omdat daarin door een opengebarsten maagslagader 3
à 4 liter bloed zat van de ongeveer 7 liter bloed die je bezit.
Het aneurysma bij mij is dus ontstaan in de aorta, de
lichaamsslagader. Na een drie uur durende operatie vertelde de
vaatchirurg hoe 3 cm hartslagader die was uitgerekt en 4 cm die
was opengebarsten, is vervangen door een 7 cm kunststof slang en
hoe de uiterst gevaarvolle operatie is verlopen. De operatie op
zich mag dan goed gelukt zijn, maar bij dit soort operaties is
op elke leeftijd de kans dat je nog dezelfde dag of kort daarna
overlijdt 75 procent, echter bij mensen van mijn leeftijd 94
procent. Ik had dus maar 6 procent kans dat ik de operatie zou
overleven, vertelde de chirurg mij achteraf. Doorgaans is de
conclusie dus: de operatie is geslaagd, de patiënt helaas alsnog
overleden! Mijn tijd was blijkbaar nog niet gekomen, want ik
behoorde tot de maximum haalbare 6 procent die een
overlevingskans hebben: er moet echt
een engeltje op mijn beide schouders hebben gezeten tijdens de operatie en de drie
daaropvolgende dagen, toen ik kunstmatig in slaap werd gehouden
(op de Intensive Care).
Een nicht van mij, aan wie ik dit gebeuren later vertelde, maakte het nog bonter en verzekerde mij, dat er niet één engeltje op elk van mijn beide schouders heeft gezeten, maar zelfs een heel leger engeltjes!
Nadat ik na drie dagen uit mijn kunstmatige slaap werd gehaald en naar mijn ziekenhuiskamer werd verreden, werd mij door de familie verteld dat ik mijn ogen open had. Dat zal best zo zijn, maar ik was nog zo doezelig die dag, dat het verrijden naar mijn ziekenhuiskamer totaal niet tot mij is doorgedrongen.
Oost-Java
.jpg)
Overal in Indonesië bloeien de mooiste orchideeën.
De eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat de
liefde- en begripvolle zustertjes in het ziekenhuis alle lof
verdienen, al kwamen ze vaak op mij over als
ware 'slavendrijfsters' vanwege alle ellende die
ik 24 uur per dag moest ondergaan als 'ondankbare' patiënt, en dat nog wel voor mijn eigen bestwil.
Maar ja, probeer er maar eens de moed in te houden, als niets je
smaakt en je nacht in nacht uit door alle pijn de slaap haast
niet kan vatten! Zoals gezegd, niets was de lieve zustertjes
teveel om mij dag en nacht van dienst te zijn en het was
hartverwarmend, dat er enkele bij waren die bekenden mij in hun
hart te hebben gesloten, omdat ze me een bijzonder sympathieke
man vonden. Achteraf vertelden de chirurg en ook de huisarts
mij, dat ook zij er verbaasd over waren dat ik de operatie heb
overleefd!
Het volgende gedicht werd mij toegestuurd en ik plaats het graag
hier:
Een Indo in den vreemde ben ik gebleven.
Geboren in het mooie Indië,
werd ik oud in Nederland.
Terugkeer was niet mogelijk,
want Indië is nu een ander land.
Ondanks een Nederlands paspoort,
blijft je hart verankerd in je geboorteland.
Na de vakantie moet je weer vertrekken,
want Indonesië is nu het buitenland.
Als Indo ben je gespleten,
en bekijk je het van elke kant.
Je wortels liggen in Indonesië,
maar oud worden doe je in een ander land.
Als ik sterf zal de waringinboom
mij geen schaduw geven,
dan verdwijn ik in de kille grond,
van een land waar ik mijn leven heb gesleten,
helaas niet mijn geboorteland.