Nawoord

34  Slotakkoord

Zeer ernstig ziek
Ik ernstig ziek en kleindochter Yennah komt mij troosten.
Ondanks de laatste regel van het vorige hoofdstuk is mijn levensverhaal zeker nog niet compleet zonder onderstaande vermelding.

De wijze waarop ik in het ziekenhuis terecht ben gekomen, is zelfs in beginsel niet eens door mijzelf opgetekend. Maar mij is het als hoofdpersoon wel overkomen, waarbij wederom op mijn beide schouders een engeltje is gaan rusten, net als weleens tijdens de Japanse bezetting van heel Zuidoost Azië en in het bijzonder voormalig Nederlands-Indië gebeurde. Dit verhaal is mij achteraf verteld door mijn vrouw Loes, onze zoon Frank en kleindochter Chantall.

Reeds dagenlang klaagde ik over pijn in mijn buik. Op woensdag 17 februari 2010, na om 19.10 uur het laatste stuk van dit verhaal achter de computer te hebben nagelopen, viel ik van mijn stoel en was het voor mijzelf "einde verhaal"! Loes hoorde "boem", zag mij op de grond liggen en dat ik zeer slecht aanspreekbaar was, belde 112 en tien minuten later was ik reeds per ambulance onderweg van Almere-Buiten naar het Flevo ziekenhuis in Almere-Stad.

Uiteindelijk lag ik daar, nog altijd geheel buiten westen, in een ziekenhuisbed aan allerlei apparatuur, omdat allereerst de vaatchirurg een scan wilde maken van mijn buik, waarbij door hem een enorme zwarte vlek werd waargenomen.

Inmiddels waren de naaste familieleden die wat verderaf woonden ook gearriveerd en op weg naar de operatiekamer werd afscheid van mij genomen en sterkte toegewenst. Mijn maag werd helemaal van boven tot beneden opengesneden, omdat daarin door een opengebarsten maagslagader 3 à 4 liter bloed zat van de ongeveer 7 liter bloed die je bezit.
Het aneurysma bij mij is dus ontstaan in de aorta, de lichaamsslagader. Na een drie uur durende operatie vertelde de vaatchirurg hoe 3 cm hartslagader die was uitgerekt en 4 cm die was opengebarsten, is vervangen door een 7 cm kunststof slang en hoe de uiterst gevaarvolle operatie is verlopen. De operatie op zich mag dan goed gelukt zijn, maar bij dit soort operaties is op elke leeftijd de kans dat je nog dezelfde dag of kort daarna overlijdt 75 procent, echter bij mensen van mijn leeftijd 94 procent. Ik had dus maar 6 procent kans dat ik de operatie zou overleven, vertelde de chirurg mij achteraf. Doorgaans is de conclusie dus: de operatie is geslaagd, de patiënt helaas alsnog overleden! Mijn tijd was blijkbaar nog niet gekomen, want ik behoorde tot de maximum haalbare 6 procent die een overlevingskans hebben: er moet echt een engeltje op mijn beide schouders hebben gezeten tijdens de operatie en de drie daaropvolgende dagen, toen ik kunstmatig in slaap werd gehouden (op de Intensive Care).

Een nicht van mij, aan wie ik dit gebeuren later vertelde, maakte het nog bonter en verzekerde mij, dat er niet één engeltje op elk van mijn beide schouders heeft gezeten, maar zelfs een heel leger engeltjes!

Nadat ik na drie dagen uit mijn kunstmatige slaap werd gehaald en naar mijn ziekenhuiskamer werd verreden, werd mij door de familie verteld dat ik mijn ogen open had. Dat zal best zo zijn, maar ik was nog zo doezelig die dag, dat het verrijden naar mijn ziekenhuiskamer totaal niet tot mij is doorgedrongen.

Oost-Java
Oost-Java
Eén ding is zeker: vanaf het moment dat ik weer volledig bij mijn positieven was, zag ik het leven echt niet meer zitten. Gedurende de dagen dat ik op de Intensive Care kunstmatig voeding kreeg toegediend, ging de voedingsbuis er niet vlot in, werd mijn keelgat licht beschadigd, mijn smaakpapillen werkten totaal niet meer en ook het automatisch plassen via een ingebrachte buis gebeurde keer op keer met een enorme snijdende pijn.
Orchideeën
Overal in Indonesië bloeien de mooiste orchideeën.
Viermaal per dag was het: bloeddruk meten, bloed prikken, een lading pillen slikken voor van alles en nog wat, en - wat mij nimmer is gelukt - een redelijke hoeveelheid brood of pap eten. Ik heb mijn leven lang nou eenmaal de slechte gewoonte gehad om zelden of nooit te ontbijten en gewoon eten doe ik alleen als ik honger of echt trek in iets lekkers heb.

De eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat de liefde- en begripvolle zustertjes in het ziekenhuis alle lof verdienen, al kwamen ze vaak op mij over als ware 'slavendrijfsters' vanwege alle ellende die ik 24 uur per dag moest ondergaan als 'ondankbare' patiënt, en dat nog wel voor mijn eigen bestwil. Maar ja, probeer er maar eens de moed in te houden, als niets je smaakt en je nacht in nacht uit door alle pijn de slaap haast niet kan vatten! Zoals gezegd, niets was de lieve zustertjes teveel om mij dag en nacht van dienst te zijn en het was hartverwarmend, dat er enkele bij waren die bekenden mij in hun hart te hebben gesloten, omdat ze me een bijzonder sympathieke man vonden. Achteraf vertelden de chirurg en ook de huisarts mij, dat ook zij er verbaasd over waren dat ik de operatie heb overleefd!

Het volgende gedicht werd mij toegestuurd en ik plaats het graag hier:

Een Indo in den vreemde ben ik gebleven.

Geboren in het mooie Indië,
werd ik oud in Nederland.
Terugkeer was niet mogelijk,
want Indië is nu een ander land.

Ondanks een Nederlands paspoort,
blijft je hart verankerd in je geboorteland.
Na de vakantie moet je weer vertrekken,
want Indonesië is nu het buitenland.

Als Indo ben je gespleten,
en bekijk je het van elke kant.
Je wortels liggen in Indonesië,
maar oud worden doe je in een ander land.

Als ik sterf zal de waringinboom mij geen schaduw geven,
dan verdwijn ik in de kille grond,
van een land waar ik mijn leven heb gesleten,
helaas niet mijn geboorteland.






Volgende (A) »  Omhoog   ^^  « Vorige (33)