Herinneringscertificaat

Certificaat van m'n Eerste Heilige Communie

"Herinnering aan de Eerste
H. Communie, Paul Ferdinand Abels,
heeft den 11den December 1932 de Eerste H. Communie gedaan, in de kerk van Maria Onbevl. Ontv. te Medan op Sumatra.

Heimwee

Nu ik niet alleen in de herfst maar zelfs in de winter van mijn leven ben aangeland, moet mij toch van het hart dat de heimwee meer en meer aan mij begint te knagen. Niet alleen naar het Batavia/Jakarta van weleer –steeds levendig gehouden door mijn vakanties van steeds 6 weken naar Indonesië– maar ook naar de 54 jaren die ik in Amsterdam heb doorgebracht. Nu woon ik inmiddels ruim twee jaar tot volle tevredenheid in mijn huurwoning van de Stichting Nusantara in het complex Huize Melati, met alle nodige voorzieningen voorhanden om er mijn laatste levensjaren door te brengen. Toch zal ik mij hier in Almere –ondanks dat alles– een "vreemdeling" blijven voelen, want een hele oude boom is nu eenmaal moeilijk over te planten. Helaas, het is niet anders! Wel kan ik terug kijken naar een rijk gevuld leven. Pijn en verdriet zijn mij niet bespaard gebleven, maar ook intens geluk en blijdschap hebben mijn leven beheerst.

terugkijkend

56 jaar geleden .... en in 2010 een droom en een herinnering. Ons leven was er één vol tegenstellingen in levenswijze, maar vreemd genoeg bleek het tijdens ons huwelijk voor ons beiden in alle opzichten juist bijzonder ideaal .

Voor wat mijzelf betreft:
Vanaf mijn geboorte tot m'n 16e heb ik een fijne jeugd gehad maar hieraan kwam in maart 1942 abrupt een einde vanwege de 2e Wereldoorlog. Zoals beschreven in hoofdstukken 11 en 12 bracht ik een jaartje als burger-geinterneerde in een strafgevangenis voor langgestraften door.
Nadat de levensomstandigheden genormaliseerd waren, had ik te Jakarta in 1952 op 27-jarige leeftijd een hectisch leven achter de rug wat mij gehard en “zelfverzekerd“ heeft gemaakt. In mijn “gang“ van jongens en meisjes had ik als oudste van de groep veelal de leiding bij de vele feestjes. Ik zorgde bijvoorbeeld voor de feestverlichting en de dansmuziek maar was zelf nou niet bepaald een dans-liefhebber.

Voor wat Loes betreft:
Loes bracht de Japanse bezetting 1942 /1945 met haar moeder, broer en twee zusjes door in het vrouwenkamp op Sumatra maar was nog te jong om e.e.a. geheel bewust te hebben meegemaakt.
Na de Japanse capitulatie scheidden haar ouders. Haar vader hertrouwde in Semarang met een tante van mij, een jongere zusje van mijn vader. Loes had een vrijwel onbezorgde jeugd en was als 17-jarige in 1952 zeer populair onder haar vriendjes en vriendinnetjes en in tegenstelling tot mij nog bijzonder danslustig ook.

Jakarta - Semarang, afstand 600 km.
Ik ben altijd een “zwerver" geweest en in mijn spaarzame vrije tijd ging ik graag op stap. In die jaren na 1945 bracht ik mijn jaarlijkse 2-weekse vakanties vrijwel altijd door bij een oom van mij te Semarang. Pas na 1952 bracht ik m'n vakantie ook twee straten verderop door in Semarang, en wel bij Loes met haar vader en broer en zusjes en mijn tante. Ondanks ons leeftijdsverschil van bijna 10 jaar en een levenswijze vol tegenstellingen mocht Loes' vader mij bijzonder graag.
Op haar 19e verjaardag ben ik met Loes getrouwd. Nadat onze eigen drie kinderen getrouwd waren heeft Loes mij altijd gestimuleerd om mijn vrienden in mijn geliefd Indonesië op te zoeken. Ik ben er tot en met 2008 zeventien keer geweest en heb er intens van genoten en vele duizenden foto’s gemaakt.

Ik kan niets anders zeggen dan dat Loes en ik, tot Loes' overlijden op 4 Juni 2010, tesamen 56 jaar lang gelukkig getrouwd zijn geweest.
Voor de rest is het een droom en een fijne herinnering!

33 Het heden

Winters tafereel eind december 2009 toen Loes en ik de voordeur uit stapten

Winters tafereel December 2009 van de binnentuin van ons wooncomplex.

Met camera in de aanslag op vakantie.

Intussen zijn mijn vrouw en ik, Loes en Ferry dus, na 52 jaar Amsterdam, in mei 2008 naar Almere Buiten verhuisd. We wonen nog geheel zelfstandig net als voorheen, in een huis van de Stichting Nusantara en het complex waar wij wonen heet Rumah Melati. In ons complex wonen een enkele Surinamer, Ambonees, een Turkse man zelfs (met een Indisch meisje getrouwd), enkele volbloed Nederlanders die jarenlang in Nederlands-Indië hebben gewoond of er geboren zijn, en verder voor het overgrote deel Indische Nederlanders. Het voordeel hier is, dat mocht je op enig moment hulpbehoevend worden, er een dokter, tandarts, apotheek en verpleegkundige hulp aan onze woongroep is verbonden en dus alles dicht bij huis is. Mocht je eigen vervoer hebben en in staat zijn zelf overal te komen, dan kan je natuurlijk je vorige huisarts en tandarts naar wens blijven behouden. Verder hebben we in het gebouw zelf een Indische "Toko Asmara" en wordt er voor de liefhebbers elke maand een kumpulan (samenkomst) gehouden met Indische hapjes en drankjes tot zelfs een middagje bingo aan toe. De eenzame oudjes onder ons - en dat zijn er nogal wat - hebben hier in de gemeenschappelijke zaal en ook in de hal bij de ingang van het complex, zitjes waar ze tezamen komen om gezellig oude koeien uit de sloot te halen. Op een droogje hoef je niet te zitten, want er staat zelfs een thee- en koffieautomaat. Op geregelde tijden komt er wel een van hun kinderen op bezoek of om hen met de auto op te halen om boodschappen te doen of wat dan ook. De hal van ons complex en de gemeenschappelijke zaal zijn voorzien van het nodige groen en aan de muren hangen diverse schilderijen met taferelen uit "Ons Indië", die wij als bewoners van Nusantara hebben afgestaan.
xxx

xxx

Links: Het hart van rode rozen met één witte roos. Rechts: Omhangen van de ketting met gouden hart en diamant.

Ons 50-jarig huwelijk op 4 Augustus 2004. Ter gelegenheid hiervan heb ik Loes verrast met een hart van rode rozen en één witte roos in het midden. Die witte roos betekende, dat Loes een gouden ketting van mij kreeg met gouden bolvormig hart en met een diamant bezet.

Voor het doen van boodschappen of bezoek aan een arts hebben velen van ons een pasje van de gemeente om bijvoorbeeld naar Almere-stad te komen. Het busje of de taxi is doorgaans na oproep binnen een uur aanwezig; voor het halen en thuisbrengen wordt €1,35 per rit betaald en het afhalen en thuisbrengen geschiedt al naar gelang de route waar de medepassagiers wonen. Kortom, we wonen nog geheel zelfstandig, maar alle hulp is nabij, mocht het nu al of pas later nodig blijken te zijn.

Met Glenn en Utiek op vakantie bij Sandra thuis in Almere-Buiten

Hier sta ik er zelf ook bij tussen mijn zusje Olly en kleindochter Chantall.

Hiermede besluit ik dan mijn kleurrijk levensverhaal.

Volgende (34) » Omhoog ^^ « Vorige (32)