Java

31  Semarang (2)

1948-1954

Gezellig samenzijn van Loes met haar broer en zusjes
Hier zit ik in de voorgalerij, gezellig met Loes, haar jongere broer en twee zusjes.
Zoals eerder verteld, logeerde ik altijd bij mijn tante (een jongere zuster van mijn vader) in de Jalan Gundih.
Als je het huis van mijn tante uit liep en rechtsaf de straat door ging, botste je tegen een dwarsblok woningen aan. In dat dwarsblok woonde een weduwe met meerdere kinderen, waaronder een dochter, op wie ik niet echt 'verkikkerd' was, maar voor wie ik toch voldoende interesse en serieuze bedoelingen had om haar uit haar tamelijk armoedige milieu te willen halen. Er is uiteindelijk niets van gekomen, want ze had ook nog een vriendje in Surabaya. Ik had daarna geen contact meer met haar. Pas jaren later in Nederland, na onze repatriëring toen wij in Amsterdam-West woonden, bleek dat ze inderdaad met haar vriend getrouwd was en dat de twee jongens die ze met hem kreeg, toevallig dezelfde roepnaam hadden gekregen als de twee jongens die Loes en ik intussen ook hadden .... Maar nou loop ik weer eens vooruit op mijn verhaal.

Loes, mijn echtgenote

1954, Loes en ik - Wat zagen we er nog mooi en jong uit.
1954, Loes en ik - Wat zagen we er nog mooi en jong uit.
Het zal in 1952 geweest zijn dat ik steeds vaker bij mijn tante in Semarang logeerde en toen begon het toch echt serieus te worden tussen haar stiefdochter Loes en mij. Samen hadden wij het plan opgevat dat ik om haar hand zou vragen tijdens mijn vakantie in Semarang in 1953, bij haar nogal strenge en bezorgde vader als het om zijn kinderen ging. Maar ik had wel het nadeel — dacht ik — dat ze toen pas 18 jaar was en ik welhaast tien jaar ouder, dus zelf had ik er een hard hoofd in of het allemaal wel zou lukken. Toen het zover was dat ik hem om haar hand vroeg, bleek zowaar dat ik in een heel goed blaadje bij hem stond, en zo ben ik in 1954 met Loes - op precies haar 19e verjaardag - in Semarang getrouwd. Na enkele dagen vertrokken wij beiden naar mijn behuizing in Jakarta.

Gedeelde vriendenclub. Ik ben de derde van rechts.
Een deel van onze "gang" in Jakarta. Ik ben de 3e van rechts.
Toen ik na mijn vakantie te Semarang in 1953 weer terug was in Jakarta, vertelde ik mijn vriendenclub waarmee ik bijna elk weekend wel bij een van ons een dansavond hield, dat ik het jaar daarop in Semarang zou gaan trouwen. Als oudste van de groep kon ik er zonder meer op vertrouwen dat ze me geloofden als ik hun wat vertelde, maar in dit geval was er niet één bij die dat wilde geloven! Pas toen ik in juli 1954, een week voordat ik naar Semarang vertrok, mijn huwelijksaankondiging aan mijn 'gang' liet zien, ja, toen moesten ze me wel geloven.

Dat lieten ze me weten ook, maar niet zonder de opmerking: "Waarom zoek je het eigenlijk zo ver, we hebben hier in onze club toch ook mooie en lieve meisjes genoeg?" Ja ja, het zal je maar gezegd worden, want op onze geregelde huisfeestjes zorgde ik altijd voor de tuinverlichting en de platen met dansmuziek, maar ik kwam er nooit met een meisje als partner!

Ontmoeting van Glenn met zijn opa op de valreep.

Loes en Glenn
Loes en Glenn
Bijna een jaar later zijn mijn tante en schoonvader met al hun kinderen via Jakarta naar Nederland gerepatrieerd. Ze logeerden in Jakarta om van daaruit op de boot te stappen naar Nederland. Loes lag toen in het Sint Carolus ziekenhuis te Jakarta om van ons eerste kind te bevallen.
Eén dag voor hun vertrek gingen we
's morgens langs het ziekenhuis alwaar mijn schoonvader afscheid nam van zijn dochter. De dienstdoende arts deelde hem mee dat hij de geboorte van zijn eerste kleinkind vanwege de spoedige vertrektijd helaas niet meer mee zou kunnen maken. Laten we nou dezelfde dag toch nog de mededeling van het ziekenhuis ontvangen dat ons kind - een zoon - intussen was geboren! Zo heeft schoonvader, letterlijk op de valreep, toch nog kennis kunnen maken met zijn eerste kleinzoon!

Abels-stamboom

Overigens is Semarang een stad die meer dan vijftig jaar later een grote rol heeft gespeeld tijdens mijn zoektocht om de stamboom van mijn vaders kant compleet op papier vast te leggen. Tijdens mijn vakanties in Semarang moest ik vanuit de Jalan Lampersarie, waar de oudste broer van mijn moeder woonde, via de vrij steile Jalan Gergaji lopen om enkele straatjes verderop bij het huis van mijn tante te komen.

Loes en Astrid Abels
Loes en mijn nicht Astrid Abels
Aan deze Jalan Gergaji woonde de jongste broer van mijn vader, Alfred, met zijn vrouw Reeltje en hun drie jonge kinderen — twee meisjes en een jongen. Vaak ging ik dan op weg erheen die jongste broer van mijn vader en tante opzoeken. Hoogstwaarschijnlijk eind 1956 heb ik ze nog in Nederland, bij mijn tante in Limburg, gesproken. Begin jaren zeventig ben ik begonnen aan het opzetten van de Abels-stamboom en om deze te completeren, had ik hun gegevens nodig. Toen ben ik ook de zoektocht naar hun begonnen maar op een of andere manier lukte dat maar niet. Wel hoorde ik bij het vele navragen geruchten dat hun vader zou zijn overleden. Later vernam ik dat ook hun moeder gestorven was. Weer later hoorde ik dat hun zoon aan een ziekte was bezweken, maar nog steeds lukte het me niet om aan het adres van mijn twee overgebleven nichtjes te komen. (Er was nog een zusje maar dat wist ik toen nog niet).
Met het uitzoeken van de stamboom van de Abels clan was ik dus pas wat later begonnen. De hoop om alle gegevens compleet te krijgen had ik na een jarenlange zoektocht al bijna laten varen, maar ik had wel contact met de kinderen van mijn ooms en tantes, intussen ook allen getrouwd en in het bezit van kinderen, allen nakomelingen van een oudere zuster van mijn vader en een andere tante, die resp. in Duiven en Doesburg woonden.

Ini-Dia in Duiven
Ini-Dia, het cateringbedrijf van mijn neefje Ron en zijn echtgenote A'an Yzelman in Duiven
Mijn neefje in Duiven, die een cateringbedrijf heeft in Indische gerechten met de naam "Ini dia", had diverse intieme vrienden die wisten dat hij wat zijn stamboom betrof tot de Abels clan behoorde. Zo kon het gebeuren dat één van zijn vrienden op een dag bij hem langs kwam met de mededeling, dat hij op zijn computer een Engelse website had gezien van een vrouw met de naam Abels en hij vroeg of dat familie van hem was. Uiteraard had mijn neefje er totaal geen benul van, maar wetende dat ik aan de stamboom van vaders kant bezig was, speelde hij deze gegevens per e-mail aan mij door om dat uit te zoeken. Laat het nou net de laatste schakel zijn om de stamboom van vaders kant te vervolmaken!

Alfred en Aurelia Abels-Hes Trouwfoto van mijn oom Freddie (jongste broer van mijn vader) en tante Reeltje (Alfred en Aurelia Abels-Hes), Semarang 1939
Een uiterst triest geval, want vader Alfred stierf jong, op 49-jarige leeftijd. Kort erna werd moeder Aurelia ernstig ziek in het ziekenhuis opgenomen. Hun 5-jarige dochter woonde ondertussen al bij een oom maar de overige drie kinderen, in de leeftijd van 9 tot 14 jaar, hebben nog geruime tijd alleen thuis gewoond totdat zij bij verschillende pleeggezinnen werden ondergebracht. Hun moeder stierf helaas ook jong, net als Andrew (de oudste, hij was onze bruidsjonker) en Els (jongste), beiden waren begin veertig en ouder van twee kinderen.

Hanny, het tweede kind, woont met haar twee kinderen en vijf kleinkinderen in Deventer. Het derde kind, Astrid - die van de website, heeft eveneens twee kinderen en woont nu met haar tweede echtgenoot Michael in Sheffield, Engeland.

Beide meisjes hadden tot hun spijt zo goed als geen contact meer met eventuele familie van hun vaders kant. Toen ik mijn nicht uit Engeland per e-mail benaderde, was zij heel blij verrast dat een echt familielid, een volle neef, al jaren naar hun op zoek was. Snel heb ik toen mijn neef in Duiven verzocht om een reünie te houden in zijn cateringbedrijf, hetgeen geschiedde. Op de kumpulan-dag heeft hij zijn bedrijf voor zijn klanten gesloten en gereed gemaakt voor onze grote samenkomst. De twee nichten met hun aanhang heb ik laten overkomen, en veel van de naaste familie opgetrommeld. Die dag kende uiteraard een aantal heel ontroerende momenten voor mijn twee nichten. Zoveel vroegere en er later bijgekomen onbekende naaste familieleden tegelijk te ontmoeten en te spreken, was iets wat ze nooit in hun stoutste dromen hadden verwacht. Een wonderlijk gebeuren waarover mijn twee nichten nog steeds niet uitgepraat zijn. En al helemaal niet toen ze door mijn bemoeienis e-mails ontvingen van enkele neven die niet tijdens de kumpulan in Duiven aanwezig konden zijn. Dit "Happy End" was dan mijn beloning en natuurlijk had ik nu eindelijk alle gegevens compleet voor mijn Abels stamboom!

Zo zie je maar waartoe een website van een Abels in Engeland, door een voor mij totaal onbekende doorgespeeld aan mijn neef in Duiven, kan leiden!

Het hoofdstuk Semarang kan nu echt met diverse in alle opzichten 'happy ends' worden afgesloten.

Volgende (32) »  Omhoog   ^^  « Vorige (30)