Vakantie met ons tweetjes

24  GAK

Van G. Kolff & Co naar het GAK

Hoewel het werken bij drukkerij G. Kolff & Co. mij uitermate goed beviel, ben ik vijf jaar later, na er al die jaren heel fijn gewerkt te hebben, toch opgestapt, omdat je er geen fatsoenlijk pensioen kon opbouwen. In Indonesië kwam je daar indertijd als lokaal aangeworven kracht zelfs helemaal niet voor in aanmerking of hooguit voor een zeer bescheiden pensioen. Dit gebeurde zowel bij deze drukkerij G. Kolff & Co. als bij vele andere particuliere Nederlandse bedrijven in Indonesië. Hier in Nederland gebeurde dat pensioen opbouwen indertijd geloof ik met 'rentezegels' en later, in 1991, toen ik aan mijn pensioen toe was, bleek inderdaad dat ik begon met een opgebouwd pensioen van zegge en schrijve 23 gulden per maand.

Na 44 jaar werken ben ik op 29 September 1986 met pensioen gegaan
Na 44 jaar werken ben ik op 29 September 1986 met pensioen gegaan. Op deze dag werd ik groots onthaald bij het GAK ( Gemeenschappelijk Administratie Kantoor ) om mijn 25-jarig jubileum daar te vieren.

Naar en van het werk bij Kolff reed ik in die tijd dagelijks op mijn Mobylette brommer langs het GAK (Gemeenschappelijk Administratie Kantoor) met zijn ruime autoparkeerplaats. Ik had weliswaar een oude Mobylette brommer, maar omdat ik een echte koukleum ben, ging ik toch liever met mijn stokoude Volkswagen kever met verwarming naar mijn werk. Het GAK leek mij een degelijke instantie, dus heb ik daar toen gesolliciteerd en nadat ik was aangenomen heb ik er - ook met veel plezier - de volle 25 jaar gewerkt op de afdeling Bedrijfspensioenfonds voor de Koopvaardij. Daar heb ik dus uiteindelijk mijn loopbaan na een werkzaam leven beëindigd, en in het gezelschap van mijn gezin heb ik er mijn 25jarig jubileum mogen vieren.

Gedurende al die jaren dat ik bij het GAK werkzaam was, bezat ik - met de jaarlijkse verplichte herhalingscursussen - drie EHBO-diploma’s: één voor reanimatie, één voor EHBO (eerste hulp bij ongelukken) en één voor EHBR (eerste hulp bij rampen). Daar heb ik evenwel gelukkig nooit gebruik van hoeven maken. Bij het Gemeenschappelijk Administratie Kantoor viel ik in de indertijd zeer gunstige pensioenregeling, dus wat mijn hier opgebouwde pensioenaanspraken betreft, mag ik beslist niet klagen.

Bijzondere gevallen

Gedurende mijn werkzaamheden op de afdeling Bedrijfspensioenfonds voor de Koopvaardij werd ik wel eens met vreemde gevallen geconfronteerd. Zo kon je, als je hooguit enkele jaren varensgezel was geweest bij de Nederlandse Koopvaardij, met een gelimiteerd aantal vaardagen, na een bepaald aantal jaren niet gevaren te hebben je opgespaarde ingehouden pensioenpremie terugvragen. Zo kon het gebeuren dat er een man uit de Jordaan in Amsterdam met zijn hele familie langskwam en na het tonen van zijn monsterboekje, om terugbetaling van zijn ingehouden pensioenpremie vroeg. Hij had er inderdaad recht op zag ik zo, maar vreemd genoeg kon ik zijn gegevens niet terugvinden, ook niet bij de stukken van eventueel reeds eerder terugbetaalde pensioenpremie. Hiermee geconfronteerd maakte de man een hoop stampij, want hij was toch in het bezit van zijn monsterboekje, en als laatste poging belde ik de Burgerlijke Stand om erachter te komen of er misschien wat met hem aan de hand was.

Pas toen bleek dat hij nooit pensioenpremie kon hebben betaald omdat hij gedurende de Duitse bezetting van Nederland goed 'fout' was geweest met de bijbehorende gevolgen ervan. Nadat ik hem dat had verteld werd hij nota bene nog kwader, maar uiteindelijk is hij toch, hevig mopperend, met zijn hele aanhang in zijn kielzog weer vertrokken.

Geen babi guling (geroosterd heel varken) zoals op Bali, maar ik sta hier bij kambing guling (in z’n geheel geroosterde geiten)
Hier bekijk ik hoe kambing guling, geit, wordt geroosterd. Bij dit gerecht wordt een hele geit doorkliefd. Dit in tegenstelling tot babi guling, varken, waar een hele varken intact wordt gehouden,
Weer een ander geval betrof een Indonesische ex-schepeling bij de Nederlandse Koopvaardij die ook zijn afgedragen pensioenpremie terugvroeg. Hij sprak geen woord Nederlands of Engels en werd door een Hollandse collega te woord gestaan, met het gevolg dat ze elkaar natuurlijk niet verstonden. Mij werd uiteindelijk verzocht de kwestie in behandeling te nemen.
Ik zag in de wachtkamer een zwaar verongelijkt kijkende man zitten. Zijn gezicht klaarde onmiddellijk op toen ik hem in de Indonesische taal aansprak en vroeg waarmee ik hem van dienst kon zijn. Het bleek dat hij inderdaad voor teruggave van zijn betaalde pensioenpremie in aanmerking kwam, maar dat de uitbetaling daarvan pas na één of twee weken of zelfs nog later plaats zou kunnen vinden. Dit was afhankelijk van de administratieve afhandeling want het Gemeenschappelijk Administratie Kantoor (GAK) was immers een heel grote instelling waarbij vele pensioenfondsen zijn aangesloten. De man zou dan intussen alweer lang en breed terug zijn in Indonesië. Na gezellig wat nagebabbeld te hebben in zijn eigen moerstaal, heb ik hem dan ook verzocht om, eenmaal terug in zijn woonplaats, een brief te schrijven aan het GAK, ter attentie van mij, met het verzoek om terugbetaling van zijn ingehouden pensioenpremie als varensgezel bij de Nederlandse Koopvaardij. Een en ander diende vergezeld te gaan van een "attestatie de vita", een bewijs van in leven zijn. Door schade en schande wijs geworden in soortgelijke gevallen met betrekking tot Indonesië, heb ik hem medegedeeld dat het bewijs van in leven zijn diende te worden opgemaakt door bijvoorbeeld de politie, het wijkhoofd of welke bevoegde instantie of persoon dan ook, en dat die voorzien diende te zijn van één, maar dan ook beslist niet meer dan één handtekening. Dit laatste heb ik hem met de grootste nadruk medegedeeld!!!
Heerlijke rambutans, manggistans, salaks, jeruk Bali, bananen, enz. enz.
Heerlijke rambutans, manggistans, salaks, jeruk Bali, bananen, enz.
Een poging, die helaas zoals altijd in soortgelijke gevallen gebruikelijk, gedoemd was te mislukken, want zijn protesten werden gewoon genegeerd. In Indonesië is het normaal, dat men elkaar de bal toespeelt voor wat betreft het zetten van een handtekening, want de 'handtekeningzetter' kon dan later de hand ophouden voor zijn aandeel, omdat hij door het plaatsen van zijn handtekening immers ook zijn steentje had bijgedragen bij de terugbetaling. Dat de ontvanger van de terugbetaalde pensioenpremie bij een relatief klein bedrag er haast niets of zelfs helemaal niets voor zichzelf van overhield, was hun verder een zorg.

 

Volgende (25) »  Omhoog   ^^  « Vorige (23)