23 Vakantie in Europa
In deze tekening zit mijn vrouw Loes op een paard en loop ik er naast, in de woestijn onder de brandende zon.
Naarmate het ons economisch beter ging,
konden wij het ons veroorloven om over de Hollandse landsgrenzen
heen te kijken. Tijdens de grote schoolvakantie van de kinderen
gingen we met onze auto op vakantie richting zonovergoten
bestemmingen als Italië, Spanje en Istrië (onderdeel van
voormalig Joegoslavië). "Wij" wil zeggen: mijn eigen gezin, het
gezin van mijn jongere broer Teddy, mijn zusje Olly met haar
echtgenoot Anton, en uiteraard mijn moeder. In drie auto’s met
een nachtstop onderweg reden we de zon tegemoet.
Buurmeisje van mijn vrouw in Semarang als vrouwelijke Tarzan
Eerlijk is eerlijk, tijdens deze vakanties
was het mijn moeder die met regelmaat als financieel 'sponsor'
fungeerde. Reden daarvan was dat zij vrijwel kosteloos bij mijn
zusje en zwager in huis woonde (eerst in Amsterdam, daarna in
Leiderdorp, Venray en laatstelijk in Tilburg). Daardoor kon ze
een groot deel van haar weduwepensioen, AOW en vakantiegeld
sparen. Zij kon er zelf intens van genieten, als ze zag dat haar
kinderen en kleinkinderen met volle teugen van hun vakantie
genoten. De juweliers in met name Italië zullen er ook beslist
nooit spijt van hebben gehad mijn moeder als gulle klant te
hebben. Zij had de gewoonte om alle dames in ons gezelschap mee
te nemen naar de plaatselijke goudsmid, om ze vervolgens op haar
kosten in de juwelen te steken. Ook als we tijdens onze
vakanties een keer de kwaliteit van de keuken van de lokale
Chinees wilden controleren, was het mijn moeder die het zich kon
veroorloven de rekening voor zich op te eisen. De namen van alle accommodaties en plaatsen
waar we zijn neergestreken, zijn me inmiddels ontschoten, maar
ik kan me nog wel goed herinneren dat we in Italië in zogenaamde
Sunclass bungalows verbleven. Het was hier dat mijn zwager Anton
op zekere dag zijn donkergroene Ford Capri tijdens een terugrit
naar deze hoog in de heuvels gelegen bungalows, plotseling in de
berm 'parkeerde'. Auto behoorlijk in de kreukels, maar "ach",
zei mijn zusje, "we hebben
een goede verzekering." Helaas
bleek mijn zwager dat jaar die "goede verzekering" niet te
hebben afgesloten.....
Op de terugweg van een vakantie in Italië
kwam ik onderweg eens een plantje tegen van wat hier in de
volksmond een "apenboom" wordt genoemd (araucaria araucana). Met
de woorden "ga je weg of ik neem je weg" heb ik dat plantje
uiteindelijk in een vuilniszak mee naar Holland genomen, waar
het in onze achtertuin uiteindelijk tot een bijna acht meter
hoge boom is uitgegroeid. Op dat moment had ik er nog geen weet
van dat we vele jaren later onze geliefde kleine viervoeter
Axel diep onder de grond van die boom zijn laatste rustplaats
zouden moeten geven.
De natuur ligt in dromen verzonken bij Malang te Oost-Java
Aan dit meer hierboven hebben we heerlijk gegeten:
Samen met zoon Glenn, die deze foto nam, en Indonesische naamgenoten Abels uit Malang, genoten we van een heerlijke maaltijd.
Foto links: Naamgenoot Felix Abels, de zoon van Daisy Abels, met zijn vrouw en dochter.
Foto rechts: v.l.n.r. naamgenote Daisy Abels, mijn zoon Glenn en naamgenoot Jacob Abels.
