Trouwe Vriendje Axel

22  Amsterdam - Van west naar noord

Hetzelfde "eind goed" overkwam onszelf ook, want al spoedig konden wij het contractpension verlaten, omdat ons een nieuwe huurwoning was toegewezen in de Wigbolt Ripperdastraat in Amsterdam West. Het werd dus een flat, op de 3e etage, en net als bij andere flats in die tijd moest je traplopen om bij je woning te komen want flats hadden toen nog zelden een lift. Verder moest je een kolenkachel kopen, waardoor je in de winter wel de huiskamer lekker warm kreeg opgestookt, maar waar het in de slaapkamers - zeker voor ons tropenmensen - behoorlijk koud bleef. Het enige moderne was misschien dat de badkamer was voorzien van een bak waarin je, door middel van een schoep die elektrisch heen en weer bewoog, je kleding kon wassen.

Tijdens het bezichtigen van onze nieuwe woning op de 3e etage van deze splinternieuw opgeleverde flat viel het ons op dat alle woningen op de begane grond zouden worden bewoond door kinderrijke Hollandse gezinnen. Vreemd genoeg kwam ik ook tot de ontdekking dat alle andere woningen vanaf de eerste verdieping waren toegewezen aan ons Indische Nederlanders. Dus stuk voor stuk mensen die voorheen hun heil in de contractpensions hadden moeten zoeken.

Soort zoekt soort, zegt men wel eens, en omdat wij allen nog geen enkele ervaring hadden met het wonen temidden van zogenaamde 'rasechte' Hollanders, was het eigenlijk best wel een prettige bijkomstigheid. Vriendschappen werden al gauw gesloten en als wij aan onze brommers en auto’s aan het sleutelen waren, was er al snel een Indische buurman paraat om je bij te staan. Kortom, het was best een gezellige bedoening totdat, na een jaar of tien, het ene Indische gezin na het andere naar elders verhuisde. Hetzij omdat ze een betere woning konden betrekken, hetzij omdat ze dan dichter bij hun werkgever kwamen te wonen. Helaas werden de vrijgekomen woningen voornamelijk betrokken door Nederlanders die het niet zo nauw namen met algemeen geldende sociale normen en waarden. Dat was voor ons dan ook de reden om onze biezen te pakken.

Onvergetelijke Axel, onze hartveroverende kleine viervoeter

Gedicht AxelNa bijna elf jaar in Geuzenveld gewoond te hebben, zijn we verhuisd naar een eengezinswoning met een tuintje in de Pinasstraat in Amsterdam-Noord, en daar hebben we vervolgens bijna 42 jaar gewoond. Deze woning had wel een eigen centrale verwarming. Toen we die betrokken, kon je nog een kanonskogel door de Coentunnel schieten zonder iemand te raken. Nu staan daar dagelijks urenlange files en wordt er na jarenlang steggelen een tweede Coentunnel gerealiseerd.

Kort na onze verhuizing vonden de kinderen het nodig om een zogenaamde 'langharige dwergtekkel' aan te schaffen: de heer Axel. Persoonlijk had ik het daar op dat moment niet zo op. Ik dacht: zo’n beest maakt maar herrie en een hoop rotzooi.... Maar ja, toen dat gekke beestje met zijn rolmopsfiguur en kromme pootjes besloot dat ik, en alleen ik zijn baasje was, ben ik uiteindelijk toch overstag gegaan.

Lied


Volgende (23) »  Omhoog   ^^  « Vorige (21)