18 Spaarrekening
Amper geld om de bootreis te bekostigen "Als de nood het hoogst is, is de redding nabij", zegt men wel eens, en laat dat gezegde nou ook op mij van toepassing zijn geweest!
Redder in nood
Bij de drukkerij G. Kolff & Co op Pecenongan had ik mijn ontslag intussen persoonlijk aangekondigd bij de Hollandse directeur met wie ik op heel goede voet stond. Enkele weken vóór mijn vertrek vroeg ik hem om een onderhoud in verband met teruggave van een kleine spaarrekening die ik bij de drukkerij had staan. Toen hij mij vroeg hoe het met mijn financiën stond, vertelde ik mijn directeur dat ik inclusief het spaargeld dat ik van de drukkerij tegoed had, heel misschien net mijn reiskosten zou kunnen betalen. Na dat onderhoud ontving ik van hem een gesloten envelop om die bij de kassier te verzilveren teneinde aldus mijn spaargeld uitbetaald te krijgen. Groot was dan ook mijn verbazing toen bleek dat ik mijn spaargeld driedubbel uitbetaald kreeg en ik nu dus zonder zorgen de kosten voor de bootreis voor mij en mijn gezin kon betalen.
Achteraf gezien was zijn gebaar toch wel
verklaarbaar want het kwam voor dat hij bij de afdeling
loonadministratie, waar ik werkte, langskwam met een welhaast
onmogelijk verzoek. De Indonesische vakbond had dan bij het
bedrijf afgedwongen om bijvoorbeeld vervroegd een uitkering voor
het lagere personeel uit te betalen in verband met de Lebaran
(Islamitisch nieuwjaar en tevens de afsluiting van de
vastenmaand), en wel voor een kleine 1500 man en
binnen twee dagen.
Niets is onmogelijk, vertelde ik hem toen,
desnoods werken ik en mijn compagnon de hele nacht door; hij kon
er zonder meer op rekenen dat alles tiptop in orde kwam.
Een
fijne directeur hadden wij, hoewel hij nors kijkend als een
boeman overkwam waardoor je een verkeerde indruk van hem kreeg
als je hem niet kende. Die avond dat wij met de grootste spoed
bezig waren met het klaarmaken van de berekeningen voor de
uitkeringen in verband met de Lebaran, kwam hij laat in de nacht
nog onverwachts langs met porties bami en sigaretten voor
ons. Opgelucht was hij toen ik — na een paar uurtjes slaap — de
volgende morgen bij hem langskwam voor zijn fiat, om het geld
bij de bank te kunnen halen om de loonzakjes te vullen.
Hier sta ik bij een Spitfire waar we destijds voor onze jongens geld voor hebben ingezameld, zodat ze vanuit Engeland konden bijdragen aan het keren van het Duitse geweld in de lucht.....