Vernedering ...

8  Vechtvliegeren

Mijn eigen hobby was het houden van gevechten met zogenaamde vechtvliegers, waarmee je met een paar keer trekken aan het touw, de vlieger in één vloeiende lijn net zo hoog kon laten stijgen of diep kon laten duiken als je wilde. Daarvoor was ik in het begin vaak in de kampong te vinden om eerst van een leermeester de kunst af te kijken van het maken van vechtvliegers en het maken van het beste glasdraad om er tijdens het vliegergevecht de draad van je tegenstander mee door te kunnen snijden.

Vervaardigen van een vechtvlieger en glasdraad

Voor het maken van de vlieger werd behalve bamboe voor het geraamte, gebruik gemaakt van wit papier gemaakt van singkong (ketella rambat in het Javaans), de cassaveknol, om het geraamte mee te bekleden. Dit soort papier genoot de voorkeur in plaats van oliepapier, omdat het bij heel harde wind niet inscheurde. De vliegers zelf kregen een bepaalde naam, al naar gelang de tekening waarin ze waren ingekleurd. Het maken van glastouw of glasdraad ging als volgt: ik kocht twee klossen garen nr 30 — dun en toch ook bij harde wind sterk genoeg voor de vlieger - van elk 500 yards voor zeventien en een halve cent per klos.
Lang van tevoren was ik al bezig geweest om het glas van een 10- of 20-tal kapotte gloeilampen in een stalen vijzel zo fijn mogelijk te stampen. Tevens had ik een bruinachtige plak ‘kah’ gekocht voor een vloeibaar plakmiddel, dat je verkreeg door het met wat water in een blikje op te koken. Als het wat afgekoeld was, stopte je daarin het fijngestampte glas als standaard recept. Elke zichzelf respecterende vechtvliegeraar had zijn eigen 'geheime recept' om door toevoeging van enkele 'ingrediënten' het allerbeste glasdraad te kunnen maken. Je zocht dan twee bomen of palen die op hooguit tien meter van elkaar af stonden en stopte de klos garen in het mengsel van 'kah' met het gestampte glas. Na het begin van de draad om één boom of paal vastgebonden te hebben, liep je achteruit met het in het blikje inmiddels met lijm en glas nat geworden draad tussen duim en wijsvinger en liet je het touw afrollen van de ene paal of boom naar de andere. Na een kwartier was je glastouw of glasdraad kurkdroog en kon je die om een groot rond koekjesblik (of 5 liter margarineblik) winden. De binnenkant van het blik had je inmiddels ook voorzien van een houten handvat.

Ikan sêpat

Enkele kampongbewoners aan de rand van de stad hadden een balong, een visvijver, waar de ikan sêpat, een vissoort, werd gekweekt, die gebakken al heerlijk smaakte, maar meer als gedroogde gezouten vis werd verkocht, die wel een jaar voor consumptie houdbaar bleef.

Eens per jaar werden die vijvers — staande in het water met een schepnet in de hand — door de eigenaar leeggevist. Als ik daar lucht van kreeg, was ik er als de kippen bij om hun een helpende hand te bieden. Als ik dan na afloop met mijn intussen droog- en bruingeworden kleren weer thuiskwam, was het zaak om, onopgemerkt door mijn ouders, schone kleren aan te trekken. Onze wasmeid kreeg van mij de opdracht om de vuile kleren snel te wassen en vooral mijn moeder niets te vertellen.
Ja, dat halfjaar dat wij in Tasikmalaya woonden, was een onvergetelijke tijd voor mij.

Volgende (9) »  Omhoog   ^^  « Vorige (7)