Niet nagekomen voornemen

6  Den Haag

"De weduwe van Indië ben jij"

Scheveningse strand
1934-35 Strand Scheveningen. V.l.n.r. Mijn jongere broer, tante, neef, vader, moeder, zusje en nicht

Strand Scheveningen
1934-35 Strand Scheveningen: mijn jongere broer, nicht, vader.
Wat ik mij van ons Europees verlof als 8-jarige peuter in de periode 1934/1935 nog kan herinneren, waren de ritjes op een ezel aan het Scheveningse strand, en dat ik er versteld van stond dat Nederlanders hier koeliewerk verrichtten en nota bene ook straten aanlegden met gebruik van bakstenen, dat men met paard en wagen als winkeltje met levensmiddelen langs de huizen kwam en meer van dat soort zaken. Vaak keek ik ook met veel belangstelling naar de straatvegers, die de straat schoonveegden met een — in mijn ogen — wel heel vreemd uitziende, van dunne takken gemaakte bezem. Ook zagen de huizen er onafgewerkt uit, omdat je de bakstenen nog kon zien, want in onze ogen dienden huizen van buiten altijd bepleisterd te zijn zoals we dat in Nederlands-Indië gewend waren.

Hollandse kou en de Londen-Melbourne race

De originele Douglas DC-2 PH-AJU Uiver
De originele Douglas DC-2 PH-AJU Uiver. Bron: Wikipedia
Twee dingen zijn mij na ons verlof in Holland nog altijd bij gebleven: het eerste was, dat ik als tropenkind nooit of te nimmer voorgoed in het eeuwig koude Holland zou willen wonen, want ons leven speelde zich in Indië voornamelijk buitenshuis en in een aangenaam klimaat af. Dat het later allemaal anders zou lopen, kon ik toen nog niet bevroeden.

Ten tweede hadden we in onze huurwoning te Den Haag een maandabonnement op de kabelradio en hadden we een klein kastje in de huiskamer staan waarmee je door een knop op één van de 2 standen te zetten, uitsluitend en alleen de zenders Huizen en Hilversum kon ontvangen.

De Uiver
De legendarische vlucht van de Uiver.
Ik kan mij nog haarscherp herinneren, dat mijn vader en ik vele dagen en nachten lang aan dat ding zaten gekluisterd tijdens de radio-uitzendingen van de Londen-Melbourne race met de vele tussenlandingen onderweg, want het luchtvaartgebeuren stond in die jaren immers nog in de kinderschoenen.

De 'echte' race werd uiteindelijk door een Engelsman gewonnen, maar in de 'handicap-race' werden "wij Nederlanders” kampioen met de Dakota DC 2 de “Uiver”, die tijdens de vele tussenlandingen om brandstof te tanken, onderweg ook in één ruk door de post die voor Batavia bestemd was, ophaalde. De andere Dakota DC 2 van ons, de “Panderjager”, die ook aan de race heeft deelgenomen, is onderweg helaas verongelukt en diverse toestellen van de andere landen hebben de race ook niet tot een goed einde weten te brengen, of met grote vertraging vanwege omvangrijke reparatiewerkzaamheden onderweg.

Aardappelen

Een andere 'ramp' voor ons tropenkinderen was, dat — ook al herbergde Den Haag vele Indische verlofgangers — de Nederlander in die tijd nog niet echt toe was aan Indisch eten. In Den Haag waren dan ook weinig Indische toko’s te vinden en was het bereiden van een Indische maaltijd vooral een kwestie van improviseren. Het eten van gekookte aardappelen hing ons namelijk al snel mijlenver de keel uit. Omgekeerd haalden de meeste Nederlanders hun neus echter nog op, alleen al bij het horen van het woord “knoflook”.

Volgende (7) »  Omhoog   ^^  « Vorige (5)